Mamma er best

Frá elskulegri dóttur minni:

Fyrstu fimm ár ævi minnar voru það bara ég og mamma. Ég fæddist á Pálmasunnudegi árið 1986 þegar mamma var á sínu síðasta ári í Versló. Hún mætti í skólann eftir páskafrí til að taka stúdentsprófin – algjörlega mögnuð. Hún fór beint í háskóla og lauk náminu þegar ég var sjö ára, keypti íbúð og var í fullri vinnu hluta af tímanum. Mér finnst svo ótrúlega flott að hún hafi klárað menntun sína þrátt fyrir að hafa eignast mig ung. Þessi tími sýnir vel hversu frábær fyrirmynd hún er – fyrir mig og allar konur. Ef viljinn er til, er allt hægt.

Við bjuggum fyrst hjá afa og ömmu á Bústó. Þar þurfti mamma að sofa í bleiku herbergi, vegna þess að ég, prinsskessan (er víst erfitt að kalla undirritaða prinsessu þar sem hún hefur aldrei verið talin mjög dömuleg), heimtaði bleikt herbergi – og auðvitað lét hún undan. Þegar við fluttum á Sogaveginn fékk hún loksins sitt eigið herbergi og gat valið litinn sjálf.

Þegar ég hugsa til baka sé ég að það hefur eflaust ekki alltaf verið auðvelt fyrir hana að ala mig upp, enda vafði ég móðurafa algjörlega um fingur mér og hann tók alltaf minn málstað þegar mér fannst mamma ósanngjörn. Eitt dæmi er þegar ég átti að taka til í herberginu mínu og fannst það náttúrlega algjörlega glatað. Ég tilkynnti að ég ætlaði að flytja aftur til afa og ömmu, pakkaði tösku og lagði af stað. En þegar ég var komin niður botnlangann fannst mér leiðin allt of löng og sneri við til að biðja mömmu um að skutla mér. Hún neitaði, enda átti ég að taka til. Ég fór inn í herbergi og innan skamms tók mamma eftir að símasnúran hafði verið dregin inn til mín – og ekki liðu margar mínútur þar til afi mætti á tröppurnar til að „skamma“ hana fyrir ósanngirni! Þrátt fyrir svona mótbyr stóð hún sig frábærlega í uppeldinu (þó maðurinn minn hafi sínar skoðanir á því).

Hún var aldrei ósanngjörn – hún byggði uppeldi sitt á vináttu og trausti. Ég var aldrei hrædd eða stressuð við að leita til hennar þó ég hefði ruggað bátnum aðeins. Fyrir það er ég svo þakklát, sérstaklega þegar ég sá að margar vinkonur mínar áttu ekki sama öryggi í sínu sambandi við mömmur sínar.

Mér finnst ég heldur betur hafa unnið í mömmulottóinu með mína mömmu. Það er alltaf hægt að leita til hennar með hin ýmsu vandamál og hún hjálpar manni að finna lausn. Mamma er alltaf tilbúin að hlusta, hjálpa og finna lausnir, ekki bara fyrir mig heldur fyrir alla sem til hennar leita. Hún leggur sig alla fram fyrir aðra.

Hún er líka alltaf til í að gera hluti með mér, sem ég kann ótrúlega vel að meta. Hún er ekki bara mamma – hún er ein af mínum bestu vinkonum.

• „Mamma, mig langar svo að fara með Geir til Akureyrar…“ – og hún: „Ekkert mál, við pabbi förum bara með og þú kemur með okkur heim.“
• Helgarferð á HM kvenna í Manchester 2022 – hennar hugmynd, þrátt fyrir að vera enginn sérstakur fótboltaaðdáandi, og þetta var frábær ferð.
• Þegar mig langaði á prjónanámskeið: „Ég kem bara með þér, maður getur alltaf lært ný trix.“

Tvö sumur í röð hafa mamma og pabbi farið með okkur fjölskyldunni í sumarfrí til útlanda. Það gæti virst eins og ég þori ekki út í sólina nema í fylgd foreldranna – en ég er bara endalaust þakklát fyrir að þau nenna þessu. Þetta eru ómetanlegar minningar fyrir mig og börnin mín.

Þetta eru aðeins örfá dæmi um hversu ótrúlega hún stendur með mér – alltaf, sama hvað. Kannski gera ekki allar tæplega fertugar konur svona mikið með mömmu sinni, en hún er yfirleitt sú fyrsta sem ég spyr hvort hún sé til í ævintýri.

Þegar ég fæddi mitt fyrsta barn var aldrei spurning um annað en að nefna hana Elínu Fríðu – í höfuðið á konunni sem ég lít hvað mest upp til.

Mamma mín er einfaldlega sú besta.

Frumburðurinn og einkadóttirin,
Hildur Þóra